John Williams – Stoner

Williams_Stoner_coverOmdat wekenlang de top 3 van de bestsellerlijsten werd gedomineerd door het Vijftig-tinten-gedoe, zou je iedere ranglijst moeten wantrouwen. Maar gelukkig hebben de klanten altijd gelijk: Want toen stond opeens Stoner op één. Een roman met op afstand de fraaiste grijstinten die ik ooit las. Géén bakvissenproza dat exotische grote-mensen-seks wil beschrijven, maar gedragen zinnen die een heel leven beeldhouwen. Een man, William Stoner, groeit op, neemt níet de boerderij van zijn ouders over, maar wordt assistent professor in de Engelse literatuur. Hij trouwt en krijgt een kind en is doodongelukkig thuis. Soms brengt zijn dochtertje een sprankje geluk in zijn leven.
Stoner heeft een tijdje half-stiekem een vriendin, geeft zijn hele leven les op dezelfde universiteit waar hij ook gestudeerd heeft, en sterft.
Eigenlijk hoort Stoner helemaal niet op nummer 1 te staan in de CPNB top 60. Het zou een heimelijke ontdekking moeten zijn die je voor jezelf houdt. Maar die je desondanks onder gelijkgestemden met gespeelde tegenzin prijsgeeft. Bij deze dus.

Lees verder

Eugen Ruge – In tijden van afnemend licht

Eugen_Ruge_Afnemend_LichtLees dit boek!
Toen ik in 1986 als student een bezoek bracht aan het Theatertreffen in West-Berlijn, kon ik niet wachten om ook in Oost-Berlijn rond te kijken. De doorgang via Checkpoint Charlie maakte me meteen al duidelijk dat de DDR in geldnood zat. Ik moest dure 25 Westmarken omwisselen voor 25 waardeloze Ostmarken. Hoewel, ik ging die avond wel voor 7,5 mark naar de Komische Oper. Oost-Berlijn was armoedig maar goedkoop.
Ik weet nog dat ik gretig rondkeek in dit stadsdeel. ‘Dit is dus de vijand’, dacht ik toen. Immers, een aanzienlijk deel van onze NAVO kernkoppen stond toen nog op DDR-burgers gericht. Ik zag mensen die allemaal hun kleren bij de Wibra gekocht leken te hebben. Gewone mensen leken ze, die weinig glorieus’ uitstraalden. Het duurde tot 2013 dat ik over die mensen heb gelezen. Dankzij Eugen Ruge. Lees dit boek!

Lees verder

Thomas Rosenboom – De rode loper

De Rode Loper omslagBijstand als roeping
Ondanks dat de twee hoofdrolspelers, Lou Baljon en Eddie van de Beek, al op de eerste bladzijde aangeven dat zij na hun eindexamen in de bijstand willen, hebben zij beiden toch iets onvermoeibaars. Want wat de bijstand voor hun zo aantrekkelijk maakt:  “je kunt er tenminste nog wat naast doen.” En dat doet Lou. Roadie, geluidstechnicus, bioscoopexploitant, hij blijft lekker bezig. Eddie geeft z’n ambitie al na twee maanden op en wordt journalist.
Centrale figuur in Lou’s leven is Eddie. Hij houdt hem gaande, is katalysator van nieuwe projecten en zijn vrouw Riet heeft een nichtje, Lena Wit. De jonge vrouw die zwijgt en ziekelijk verlegen is en alleen op de rode loper lijkt op te bloeien. Lou valt als een blok voor haar.
Lena wordt Lou’s meest ambitieuze project. Hij wil haar gelukkig maken. De rode loper zou je kunnen lezen als een ode aan de dienstbaarheid. En dat vind ik een bemoedigend geluid.

Lees verder

Javier Marías – De verliefden

Javier Marías - De verliefdenGeef toe, het is een aanstekelijk plaatje op het omslag. Maar de zorgeloosheid die het uitstraalt is misleidend.
Maria Dolz, een vrouw van midden dertig, is gefascineerd door ‘Het Perfecte Paar’ dat iedere ochtend in hetzelfde café ontbijt als zij. (Want het is Madrid, ontbijten doen ze in café’s!)
Nadat zij hen enkele weken gemist heeft, blijkt de man, Miguel Desvern, vermoord te zijn.
Maria raakt via de vrouw, Louisa, in contact met Javier, een goede vriend van de vermoorde man. Wanneer zij verliefd wordt op Javier komt zij meer te weten over de moord.
De Verliefden, dat zijn er overigens drie: Javier, Louisa en Maria. Want Maria is verliefd op Javier, Javier op Louisa, Louisa op Miguel…
Het verhaal kan beginnen!

Lees verder

Arnon Grunberg – De man zonder ziekte

Pas op! Deze beschrijving verklapt het hele verhaal. Dus als je dit boek nog wilt lezen zonder weet te hebben van Samarendra’s noodlottige einde, lees dan niet verder!

De goede mens
Heeft Grunberg met Samarendra Ambani een toonbeel van een ‘goed mens’ neergezet? Een man zonder slechte eigenschappen? Of is naïviteit een slechte eigenschap? Ik heb in ieder geval lang nagedacht over wat er op de tweede bladzijde staat, “De kern van zijn identiteit: het gebrek aan ziekte”. Nog los van de mogelijkheid dat er een kern van een identiteit bestaat, is zo’n kern te omschrijven met iets wat het niet is?
Zou ik de kern van mijn identiteit kunnen omschrijven met een eigenschap die ik niet bezit?

Lees verder

%d bloggers liken dit: