John Williams – Stoner

Williams_Stoner_coverOmdat wekenlang de top 3 van de bestsellerlijsten werd gedomineerd door het Vijftig-tinten-gedoe, zou je iedere ranglijst moeten wantrouwen. Maar gelukkig hebben de klanten altijd gelijk: Want toen stond opeens Stoner op één. Een roman met op afstand de fraaiste grijstinten die ik ooit las. Géén bakvissenproza dat exotische grote-mensen-seks wil beschrijven, maar gedragen zinnen die een heel leven beeldhouwen. Een man, William Stoner, groeit op, neemt níet de boerderij van zijn ouders over, maar wordt assistent professor in de Engelse literatuur. Hij trouwt en krijgt een kind en is doodongelukkig thuis. Soms brengt zijn dochtertje een sprankje geluk in zijn leven.
Stoner heeft een tijdje half-stiekem een vriendin, geeft zijn hele leven les op dezelfde universiteit waar hij ook gestudeerd heeft, en sterft.
Eigenlijk hoort Stoner helemaal niet op nummer 1 te staan in de CPNB top 60. Het zou een heimelijke ontdekking moeten zijn die je voor jezelf houdt. Maar die je desondanks onder gelijkgestemden met gespeelde tegenzin prijsgeeft. Bij deze dus.

Lees verder

Eugen Ruge – In tijden van afnemend licht

Eugen_Ruge_Afnemend_LichtLees dit boek!
Toen ik in 1986 als student een bezoek bracht aan het Theatertreffen in West-Berlijn, kon ik niet wachten om ook in Oost-Berlijn rond te kijken. De doorgang via Checkpoint Charlie maakte me meteen al duidelijk dat de DDR in geldnood zat. Ik moest dure 25 Westmarken omwisselen voor 25 waardeloze Ostmarken. Hoewel, ik ging die avond wel voor 7,5 mark naar de Komische Oper. Oost-Berlijn was armoedig maar goedkoop.
Ik weet nog dat ik gretig rondkeek in dit stadsdeel. ‘Dit is dus de vijand’, dacht ik toen. Immers, een aanzienlijk deel van onze NAVO kernkoppen stond toen nog op DDR-burgers gericht. Ik zag mensen die allemaal hun kleren bij de Wibra gekocht leken te hebben. Gewone mensen leken ze, die weinig glorieus’ uitstraalden. Het duurde tot 2013 dat ik over die mensen heb gelezen. Dankzij Eugen Ruge. Lees dit boek!

Lees verder

Cormac McCarthy – De Weg

De_Weg_omslagMcCarthy is een schrijver van wie ik een boek moest lezen. Een vriend van me bezwoer me al een paar keer dat dit een schrijver was die wist hoe het moest. Ik begon met De Weg en ik kon het niet meer wegleggen. Raadselachtig hoe dat kan. Het gaat over een barre tocht die zich ver van onze wereld afspeelt. Een afgebrande, naamloze wereld waar zich een catastrofe heeft afgespeeld. Wat het was krijgen we niet te weten, maar de lijken liggen na jaren nog steeds uitgedroogd in hun uitgebrande auto’s langs de weg. Een naamloze vader en zijn naamloze zoontje lopen naar het zuiden. Dat is de enige richtinggevende aanduiding. Meer is er niet. Een verlaten, anonieme wereld die je desondanks naar de keel grijpt.
Toch is het een van de meest optimistische boeken die ik de laatste tijd las.

Lees verder

%d bloggers liken dit: