John Williams – Stoner

Williams_Stoner_coverOmdat wekenlang de top 3 van de bestsellerlijsten werd gedomineerd door het Vijftig-tinten-gedoe, zou je iedere ranglijst moeten wantrouwen. Maar gelukkig hebben de klanten altijd gelijk: Want toen stond opeens Stoner op één. Een roman met op afstand de fraaiste grijstinten die ik ooit las. Géén bakvissenproza dat exotische grote-mensen-seks wil beschrijven, maar gedragen zinnen die een heel leven beeldhouwen. Een man, William Stoner, groeit op, neemt níet de boerderij van zijn ouders over, maar wordt assistent professor in de Engelse literatuur. Hij trouwt en krijgt een kind en is doodongelukkig thuis. Soms brengt zijn dochtertje een sprankje geluk in zijn leven.
Stoner heeft een tijdje half-stiekem een vriendin, geeft zijn hele leven les op dezelfde universiteit waar hij ook gestudeerd heeft, en sterft.
Eigenlijk hoort Stoner helemaal niet op nummer 1 te staan in de CPNB top 60. Het zou een heimelijke ontdekking moeten zijn die je voor jezelf houdt. Maar die je desondanks onder gelijkgestemden met gespeelde tegenzin prijsgeeft. Bij deze dus.

Lees verder

Advertenties

Philip Roth – The human stain

Hier staat alles in!
Er zijn maar een paar boeken per jaar die het voor elkaar krijgen. Dat je denkt ‘hier staat alles in!’ The human stain (De menselijke smet) is zo’n boek. Het is uit 2000 en beschrijft alle menselijke facetten waarover we ons verbazen en die we soms het liefst willen toedekken. Of minstens vergoelijken.
In de Nederlandse vertaling heb ik hem alleen tweede hands gezien. Ik las het in het Engels. Ik deed er lang over, omdat er zoveel in staat en omdat de taal zo prachtig is.
Over dit boek is al zo vaak de loftrompet gestoken, dat ik het maar kort houd. Je kunt ook alles overslaan en je beperken tot de laatste zin van deze post. Lees verder

Megan Abbott – Het einde van alles

Bestel Het einde van alles hier.

Chicklit? Dat is de vraag. Deze roman las ik in het Engels, waardoor het allemaal wat meer als grotemensentaal klinkt. Ik heb de Nederlandse versie er niet naast gelegd, maar dat verhindert niet om uit dit boek genoeg thema’s te halen die je leesclub-avond interessant kan maken.
Young adult? Ook goed. Dit boek is net zo geschikt voor jongeren als De Grens van Riika Pulkkinen dat kan zijn.
Ik lees het als een gewone roman en dan zit er best veel in.
Het beschrijft de psychologische toppen en dalen die een jong meisje Lizzie (13) meemaakt als Evie, haar buurmeisje en BFF plotseling verdwijnt.
Er ontspint zich een spannend lijnenspel tussen de huizen en hun families in een Amerikaanse vinex-wijk,
En als lezer kun je je van alles afvragen. Is het geloofwaardig hoe Lizzie als dertienjarige uit haar woorden komt? Herken je wat zij doormaakt? Hoe beoordeel je de verschillende ouders? En de vaders? Is de vader van Pete (Harold Shaw) de enige engerd met jonge meisjes? Of gaat de vader van Evie ook over de schreef?

Grote loyaliteitskwesties komen naar boven. En vooral die tussen mevrouw Shaw en haar man. Die loyaliteit zal zelfs hun zoon Pete medeplichtig maken aan de verdwijning (en geeft hem ook de sleutel tot de oplossing daarvan, die hij vervolgens weer teniet dreigt te doen).
En de leukste vraag die je kan proberen te beantwoorden: is Lizzie misschien de dochter van haar buurman, Mr. Verver? Immers, doordat de twee buurmeisjes zo veel op elkaar lijken, komt het hele verhaal op gang. Toch?

VOOR DE BOEKHANDEL EN DE BIBLIOTHEEK:
Klik op Scan voor leestips Abbott voor de PDF met barcode.
Deze code kun je uitprinten op je eigen briefpapier en vervolgens in het betreffende boek vouwen.
Zo kunnen klanten met een smart phone al in de winkel of bibliotheek zien of deze titel iets is voor hun leesclub. Gratis!
(App’s waarmee je zo’n QR-code kunt lezen zijn b.v. QuickMark of QRReader (iPhone), of google naar QR codes voor Android. )

Lees verder

David Sedaris – Naked

Flaptekst
A riotous collection of memoirs which explores the absurd hilarity of modern life and creates a wickedly incisive portrait of an all-too-familiar world. It takes Sedaris from his humiliating bout with obsessive behaviour in ‘A Plague of Tics’ to the title story, where he is finally forced to face his naked self in the company of lunatics. At this soulful and moving moment, he brushes cigarette ashes from his pubic hair and wonders what it all means.
Meer…
This remarkable journey into his own life follows a path of self- effacement and a lifelong search for identity leaving himself both under suspicion and over dressed.

(in het Nederlands verschenen als Naakt (2001). Uitgeverij Vassallucci, Amsterdam.)

Wanneer je aan deze autobiografische schetsen van David Sedaris begint, lijkt het er even op dat dit boek uit 1997 net zoveel gespreksstof zal opleveren als een boek als Mama Tandoori van Ernest Van der Kwast, maar dat blijkt uiteindelijk toch niet het geval. Het zijn losse verhalen over Sedaris’ jeugd en vroege volwassenheid. In het laatste verhaal –Naked– lijkt hij iets ouder te zijn. Maar juist Naked is het minst leuke verhaal waarin hij veel jaren zeventig-grappen maakt over een naaktcamping. Ik loop er niet warm voor.

Niet voor leesclubs
Waarom zou dit onderhoudende boek nou niet geschikt zijn voor een avondje met je leesclub? Ik denk dat dat komt doordat de focus van de verhalen te zeer op zijn eigen stemming gericht is en teveel op de grap. En daarnaast laat hij weinig ruimte voor interactie tussen andere personages. Er blijft dan niet veel over waarover je het eens of oneens kan zijn. Iets als een ‘psychologische samenhang’ of andere ‘verdiepende laag’ heb ik niet weten te ontdekken.

Dat neemt niet weg dat Sedaris een sterk stilist is en vooral erg grappig. Dat is zijn kracht. Maar daar red je je leesclubavond niet mee. Hij schrijft weliswaar ijzersterke scènes uit zijn jeugd, maar voor een avondje bomen over een boek moet er meer zijn.

Avondje anders?
Hoewel: als er in je leesclub mensen zitten die zelf schrijven, zou je het eens een keer helemaal anders kunnen aanpakken. Je zou een avond kunnen praten over de vraag: hoe doet hij het? Hoe bouwt hij zijn grappen op? Een technische discussie die verhelderend kan werken. Spreek dan af dat iedereen een sterretje zet bij de grappigste passages. Kijk dan of anderen dezelfde passages hebben aangemerkt en vervolgens ga je na hoe hij ‘t ‘m flikt. Maar zo’n avond is voor clubs met alleen maar lezers niet echt boeiend.

Soms méér
Dat neemt niet weg dat er soms veel méér door de verhalen heen schemert. Over zijn verhouding met zijn drinkende en rokende moeder bijvoorbeeld, zou ik veel meer willen lezen. In het verhaal Ashes zie je dat hij daar ook met veel gevoel over kan schrijven: “With the exception of Lisa (zijn zus – DL), we were not a hugging people. In terms of emotional comfort, it was our belief that no amount of physical contact could match the healing powers of a well-made cocktail.” (p.284) Maar als je het over het thema zonen en moeders wilt hebben, dan zou ik je toch eerder Sprakeloos aanraden, van Tom Lanoye.

%d bloggers liken dit: