Thomas Rosenboom – De rode loper

De Rode Loper omslagBijstand als roeping
Ondanks dat de twee hoofdrolspelers, Lou Baljon en Eddie van de Beek, al op de eerste bladzijde aangeven dat zij na hun eindexamen in de bijstand willen, hebben zij beiden toch iets onvermoeibaars. Want wat de bijstand voor hun zo aantrekkelijk maakt:  “je kunt er tenminste nog wat naast doen.” En dat doet Lou. Roadie, geluidstechnicus, bioscoopexploitant, hij blijft lekker bezig. Eddie geeft z’n ambitie al na twee maanden op en wordt journalist.
Centrale figuur in Lou’s leven is Eddie. Hij houdt hem gaande, is katalysator van nieuwe projecten en zijn vrouw Riet heeft een nichtje, Lena Wit. De jonge vrouw die zwijgt en ziekelijk verlegen is en alleen op de rode loper lijkt op te bloeien. Lou valt als een blok voor haar.
Lena wordt Lou’s meest ambitieuze project. Hij wil haar gelukkig maken. De rode loper zou je kunnen lezen als een ode aan de dienstbaarheid. En dat vind ik een bemoedigend geluid.

Arnhemse roman
Als je uit Arnhem of Zevenaar komt, dan moet deze roman wel veel herkenning oproepen. En dan niet alleen in aardige typeringen als: “in Zevenaar wonen alleen mensen die niet het talent hadden om er weg te komen.” Nee, ook de geschiedenis en gebouwen.
Peter Bierhaus geeft op zijn blog een levendige beschrijving van een schrijversavond met Rosenboom. Er blijkt veel authentiek Arnhems in deze roman te zitten, volgens Bierhaus: voor de band Shout bijvoorbeeld, heeft de Arnhemse band Moans model gestaan. Deze band, met toetsenist Herman Brood, bestond niet meer in 1973, het jaar waarop de roman begin.
En de Luxor, de bioscoop die het idee van de rode loper van Lou schaamteloos kopieert, bestaat ook.

"Om kwart over tien kwamen ze naar buiten, vlak na de medeling dat Luxor de rode loper zou prolongeren."

“Om kwart over tien kwamen ze naar buiten, vlak na de medeling dat Luxor de rode loper zou prolongeren.”

IJdel vermaak, steen des aanstoots
“Steeds meer mensen voelen zich te goed voor hun eigen middelmatigheid, dus dan bedenken ze iets geks, drie keer achter elkaar de Alpe d’Huez op fietsen of te paard naar Istanbul, en die heldendaad mogen familie en vrienden dan sponsoren.” “Terug in Nederland vinden ze het alleen maar vanzelfsprekend dat de rode loper voor ze wordt uitgerold, daar was het ze allemaal om begonnen.”
Rosenboom lijkt behoorlijk fel op deze tekenen van deze tijd. Maar is het zo erg? Het levert werkgelegenheid op en urenlang televisievermaak. En het maakt dat ware kwaliteit weer iets exclusiefs krijgt.

Van A tot Z… en terug
Lou verhuist van Arnhem naar Zevenaar. Hij legt dus de weg van A tot Z af. Meer is er niet. Maar het lijkt ook wel de weg die de merel aflegt.
Want heel het boek werkt toe naar het moment dat de verlegen vrouw Lena Wit, Blackbird van de Beatles zingt. Op p. 20 speelt Shout het, op p. 60 spelen Eddie, Riet en Lou het voor het eerst. En op p.248 spelen ze het nog een keer, maar nu met Lena achter de microfoon. Er is intussen veel gebeurd.
Lou heeft een geluidsstudio gehad en in een verlaten garage een bioscoop gebouwd. In deze studio vertoont hij alleen maar horrorfilms. Dit is de eerste, Blood Feast.

“Wat werd de hoofdfilm? – ‘Blood Feast’. Die is zo slecht, die moet je echt gezien hebben.”

Lous plannen zijn allemaal projecten om andere mensen beter te laten worden. Zich gelukkig te laten voelen. Lena wordt Lou’s meest ambitieuze project. Hij wil haar ook gelukkig maken. Voor haar gaat hij terug naar Arnhem over de rode loper.
De rode loper zou je daarom kunnen lezen als een ode aan de dienstbaarheid. En dat vind ik een bemoedigend geluid.


Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise

Black bird singing in the dead of night
Take these sunken eyes and learn to see
all your life
you were only waiting for this moment to be free

Blackbird fly, Blackbird fly
Into the light of the dark black night.

Is dit een aanwijzing dat Lena Wit met haar gebroken vleugels toch ooit zal kunnen vliegen? Met of zonder Lou?
Of zijn er andere personen die hier de ‘blackbird’ kunnen zijn?

Twee ambitieloze mannen-romans
Ik vond De rode loper eenzelfde tragisch optimistische sfeer hebben als Het boek Ont van Anton Valens. Voor leesclubs wel aardig om deze twee boeken eens naast elkaar te lezen. En voor ambtenaren bij de Sociale Dienst. Zij kunnen met deze boeken diep afdalen in de psyche en het gedrag van de ambitieloze mens. Of kom je uiteindelijk toch weinig te weten over wat deze mannen gaande houdt?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: