Jennifer Egan – Bezoek van de knokploeg

Verwacht niet dat je met dit boek van Egan in een verhaal stapt dat je strak van A naar B brengt. Het geeft je wel met omwegen en tijdsprongen prachtige indrukken van het leven. Vooral als je leven al een eindje op weg is.
Het zijn losse verhalen rond een aantal personages die je in verschillende stadia van hun leven en carrière terugziet.  En daar zitten juweeltjes tussen en prachtige karakteriseringen: “Lou is zo’n man wiens rusteloze charme bijna zichtbaar een condensstreep aan persoonlijke ontreddering achter zich laat.” En zo’n verhaal als X’en en O’s (hoofdstuk 6). Met die vis in die plastic zak. Dat vergeet je niet meer. En als je weet hoe groot zo’n zeebaars is, dan is het helemaal verontrustend, zo’n zak op de tafel. (Scotty zie je trouwens later nog terug, vissend met z’n vrienden op p.202.)
Soms weet je aan het begin van een hoofdstuk niet waar je je bevindt in de tijd en op welke locatie. De vraag is of dat storend is en wat de schrijver hiermee beoogd heeft. Jennifer Egan kan goed schrijven. Dat maakt dat ik niet zoveel last had van die tijdsprongen.

Als je een leeftijd hebt waarop er net zoveel jaren achter je liggen als je nog voor de boeg hebt, is dit een weemoedig stemmend boek. Of is het meedogenloos verstrijken van de tijd een relativerende factor die juist bevrijdend kan werken voor tobbers in hun mid life?
Wat zijn jouw ervaringen met ‘de knokploeg’? Of is hij nog niet langs geweest?
Dromen, ambities, liefdes, trends, vrienden; zij worden allemaal vermalen in het rustige tempo van de jaren. Dan maakt een tijdsprongetje meer of minder niet uit.

Als je dan toch bezig bent, lees dan meteen ook de roman Grip van Stephan Enter. Die gaat over dezelfde thema’s, tijd, eenzaamheid, geluk, vriendschap. Maar terwijl Bezoek van de knokploeg speelt in de glamour wereld van de wannabe popstars, speelt Grip zich af tijdens de vakantie van vier twintigers, studenten, in Noorwegen. En vertelt over wat daar nog allemaal van is blijven hangen, twintig jaar na dato. Glamour of niet, ambities blijven gevoelig materiaal waar een schrijver eindeloos mee aan de gang kan.

Bezoek van de knokploeg kun je hier bestellen.

Opdracht/motto
De opdracht van Proust slaat op de laatste bladzijde. Waarom?
‘De dichter beweert dat je heel even weer bent zoals je vroeger bent geweest als je een huis, een tuin in gaat waar je als kind hebt geleefd. Dat zijn ongewisse bedevaarten, die evenzeer op een ontgoocheling kunnen uitlopen als op een bekroning. Je doet er beter aan de vaste plekken behorend bij verschillende tijdvakken in jezelf op te zoeken.’ (Proust)
Wat bedoelt Proust hiermee? En hoe kun je dit citaat betrekken op deze roman?

‘Het onbekende in het leven van de mensen is zoals in de natuur, waar het met iedere ontdekking wordt teruggedrongen maar niet opgeheven.’
(Proust)

Egan haalt twee citaten aan uit de romancyclus Op zoek naar de verloren tijd. Twee citaten uit duizenden pagina’s. Daar moet ze goed over nagedacht hebben.
Wat zegt Egans roman over tijd? De verloren tijd?

Personages
Bennie Salazar
Chris, het zoontje van Benny en Stephanie
Sasha, de kleptomaan
Getrouwd met Drew Blake
Kinderen Alison en Lincoln
Scotty
La Doll (Dolly Peale) en dochter Lulu
Kitty Jackson

Maar wacht, wat een prachtige, mind map-achtige indeling heeft Marie gemaakt voor De Arbeiderspers! Ik was ook al met zo’n indeling bezig, maar dit is veel beter: Kijk maar naar dit filmpje.
Print ook voor het lezen op deze pagina de twee PDF’s uit. Dat is een hele steun bij het lezen voor wie wat steun kan gebruiken of het boek even heeft laten liggen.

En je kunt de verhaallijnen aan elkaar verbinden door alle tijdsaanduidingen op te schrijven en met elkaar te vergelijken. Daar was ik mee begonnen, tot ik stuitte op deze website. Op deze link staan de tijdlijnen van de verschillende personages. Wat maakten ze mee en wanneer in hun leven.Best handig.
Wat zijn het voor mensen, deze personages? Komen ze voor jou tot leven? Vind je ze sympathiek? Wie wel, wie niet? Waar ligt dat aan?
Wat voor ontwikkeling maken ze door? Van Sasha vond ik het aandoenlijk dat ze niet helemaal over haar kleptomanie heen gekomen is. De titel van hoofdstuk 1, Gevonden voorwerpen, wordt pas duidelijk in het Power Point hoofdstuk op p.262. “Mama’s ‘kunst’, ze gebruikt ‘gevonden voorwerpen’.” Wij weten immers hoe zij aan deze voorwerpen komt…

Perspectief
Het boek scratcht van heden naar verleden en toekomst. Van de flower power-tijd in de jaren zestig. Tot rond 1980 (hfdst. 3) en 2000 (hfdst.5) het heden.
Maar het switcht ook van het ene personage naar het andere. De dertien hoofstukken staan ook los van elkaar. Je zou ze als kort verhaal los van elkaar kunnen lezen. Probeer er maar eentje. Kijken of je er last van hebt dat je de andere niet gelezen hebt. Stel je eigen volgorde samen.
Is dit boek wel een roman? Of is het eigenlijk een verhalenbundel? Of maakt het niks uit?
Van dit boek zijn verschillende hoofdstukken als los verhaal verschenen in tijdschriften als The New Yorker.

Tijd
– Het geeft ook een idee van hoe het voelt om een veelbelovende popster te zijn en wat van dat gevoel overblijft als je ouder bent. Als je nu in de krant een willekeurige muziekrubriek openslaat en kijkt naar de jonge bands die allemaal eeuwige roem nastreven. En dan zet je stiekem de klok dertig jaar vooruit. Wat zie je dan? En is dat om moedeloos van te worden? Of is het eigenlijk wel mooi. Want zou het niet erg druk in de wereld worden als al onze vroege dromen ook zouden uitkomen?

Titel
Bezoek van de knokploeg – A Visit from the Goon Squad
Het woord ‘knokploeg’ ben ik niet tegengekomen. Jij wel? In de Engelse versie komt goon wel voor.
– Bosco, de rockster die veranderd is ‘in een vette drol die niemand interesseert’, zegt op p.131: “De tijd is een slager, niet? Dat is toch de uitdrukking?”, maar hier staat in het Engels niet ‘slager’ maar ‘goon’. “Time is a goon, right?” (p.134). Dat woord komt wel uit de oorspronkelijke titel. De tijd is dus uiteindelijk de krankzinnige knokploeg die alles kort en klein slaat in je leven. Is dat een mooie vergelijking? Het leven; ‘It’s Suicide Tour’ aldus Bosco?(p.136).
Staat die houding van Bosco voor een levenshouding die wijder verspreid is? Nog even vlammen voor je uitdooft en iedereen moet het vooral zien?

– Een knokploeg komt verhaal halen. Komt iets afpakken wat je niet van plan was om af te geven. Je kunt het nog even verstoppen en bij je houden, maar voor je het weet staat de knokploeg voor de deur en ben je het toch kwijt.
Wat pakken ze je dan af? Je jeugd, je dromen, je herinneringen?

Structurele zaken, herken je dit? Waarin?
Leuke stellingen
– p.70: “Structurele Onverenigbaarheid: een alfaman die tweemaal gescheiden is, zal de ambities van een jongere vrouw niet kunnen erkennen, laat staan goedkeuren. Hun relatie zal per definitie van korte duur zijn.”
– p.70: “Structureel Verlangen: het veel jongere, tijdelijke vrouwtje van een alfaman zal zich onverbiddelijk aangetrokken voelen tot de enige man binnen handbereik die minachting toont voor de machtspositie van haar partner.”
– p.85: “Structureel Ongenoegen: terugkeren naar omstandigheden die je ooit prettig vond –nadat je een spannender of luxueuzere manier van leven hebt ervaren- en erachter komen dat je er niet meer tegen kan.”

Vriendschap
Wat zegt dit boek over trouw? Over vriendschap?
Bij Scotty en Bennie? Stephanie en Bennie en Sasha?
Wat doet tijd, wat doet de knokploeg met vriendschap? Verdiept die het?
Waarom helpt Bennie uiteindelijk toch –na dat hoofdstuk met de vis- Scottie met een come back? (Het lijkt trouwens alsof de helft van de personages in dit boek met een come back bezig is! Of iets probeert te herwinnen dat hij/zij onderweg kwijtgeraakt is.)

Power Point
In dit boek las ik voor de eerste keer een hoofdstuk in de vorm van een power point presentatie. Wat doet dat met je als lezer? Wat voor indruk krijg je van het personages Alison (en van haar broertje Lincoln)?
Heb je ook geluisterd naar de pauzes in rocksongs? Vond ik minder spectaculair dan Lincoln.

De tijd hervonden?
– “Maar het was een ander meisje, jong en nieuw in de stad, rammelend met haar sleutels.” Dit is de laatste zin van de roman. ‘een meisje’, ‘jong’, ‘nieuw in de stad’, ‘rammelend met haar sleutels’. Het zijn allemaal woorden van verwachting. Van onbezorgd geluk. Na lezing van Bezoek van de knokploeg, wat verwachten we wat dit meisje gaat beleven? Is dat een terechte voorspelling?

Hier laat Scotty Hausmann zijn laatste vangst zien

Zo groot is een zeebaars ongeveer. Dat geeft meteen een beeld van dit hoofdstuk toch?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: