De maagd Marino – Yves Petry

Petry heeft voor dit boek een nieuws-issue uit de actualiteit gebruikt. Maar niet echt ‘uit het leven gegrepen’. Man vraagt aan andere man om hem te doden en vervolgens op te eten. Een verhaal waarbij het fantaseren over de gruwelijke details alleen al je de rillingen over de rug doen lopen. De maagd Marino is een roman, geen journalistieke zoektocht.  Is Petry erin geslaagd om dit nieuwsfeit op een literair plan te tillen?  Hij gebruikt dit gegeven om allerlei thema’s als homosexualiteit, porno, literatuurwetenschap, dood en maagdelijkheid, verbonden met Bijbelse thema’s als offer en laatste avondmaal. Wat zegt volgens hem dit nieuwsfeit over de mens, over wereld waarin wij nu leven?
En verder maakt Petry het verhaal ingenieuzer door het gebruik van verschillende vertelperspectieven. Verhoogt dat de helderheid van het verhaal?

Flaptekst
Een man ketent een andere man vast aan de muur van zijn huiskamer, amputeert zijn penis, snijdt hem vervolgens de keel door en bewaart delen van het lijk in de diepvriezer om er in de weken die volgen van te eten. Wat dit waar gebeurde voorval pas echt intrigerend maakt, is dat het slachtoffer zijn behandeling geheel vrijwillig heeft ondergaan. De maagd Marino is geen reconstructie van de feiten, maar een reactie erop. In zijn nieuwe roman maakt Yves Petry het bizarre aannemelijk en het gruwelijke verteerbaar. Met alle literaire verbeelding en middelen waarover hij beschikt, laat hij het slachtoffer postuum aan het woord en zet hij deze duistere folie à deux in een verrassend romantisch licht.

Personages
Marino Mund (37) volhardend moederskindje
Eveline Tits
Bruno Klaus (42). De verteller en ‘ik’-persoon, ex-docent Hoogtepunten uit de Literatuur van de Twintigste Eeuw aan de katholieke universiteit Leuven, België.
Rik Groot, collega docent aan dezelfde universiteit. Een aardig portret van Rik Torfs overigens.

Het waargebeurde verhaal is dat van Armin Meiwes die in maart 2001 Bernd Jürgen Brandes heeft gedood en opgegeten. Hier kun je op Wiki lezen wat deze mannen bekokstoofd hebben.

Perspectief
De verteller zit in het hoofd van de dader en veroordeelde. Na zijn dood heeft de overledene zich genesteld in het scheppend bewustzijn van Marino. Wordt zijn muze.
De literatuur docent aan de universiteit stopt met lesgeven omdat hij de leegheid, nietszeggendheid van zijn colleges bewust wordt.
Nu hij dood is, leest hij geen werken van onsterfelijkheid meer, maar zet hij zich aan de taak om Marino te inspireren van zijn dood kunst te maken. Maar hij is niet echt dood. Hij leeft voort in Marino. De ultieme eenwording?
Maar er is ook nog een andere verteller. In hfdst. 4 kan Bruno nog citeren uit processtukken, maar vanaf hfdst. 6 meldt zich een andere verteller. De toon is in deze stukken toch anders. Wie vertelt hier het verhaal?

Titel
Waarom ‘de maagd Marino’, terwijl Bruno zich ook nog nooit ‘achterlangs’ heeft laten nemen. En terwijl Marino juist Bruno diep in zich heeft toegelaten, tot in zijn bewustzijn aan toe.

Offer en geofferde
Waar je wel wat mee moet in deze roman is de complexe rolverdeling tussen offer en eter.
Het grote thema is het Nieuwtestamentische ‘neemt en eet hier allen van’-thema. Bruno offert vrijwillig zijn lichaam en Marino eet ervan. Dit thema -het eten van iets dat door een religieus ritueel goddelijk gemaakt is waardoor de eter dat goddelijke deelachtig wordt- is overigens een gegeven dat in de geschiedenis van het menselijk gedrag vaker terugkeert.
Heeft het zin om de titel ‘De maagd Marino’ ook in het kruisigingsthema te betrekken? De maagd Maria stond onder het kruis waar haar zoon zijn bloed vergoten had ter delging van de menselijke zonden.
In hoeverre staat de verhouding Jezus en Maria model voor de relatie tussen Marino en z’n moeder?
Wat betekent de relatie die zijn moeder met Vader Clemens krijgt.
En wat is overigens de rol van Vader Clemens (Paul Clemens) van Spiritus Semper?
De vader, de zoon en de heilige geest?

Bruno gaat zijn offer brengen nadat hij de literatuur vaarwel heeft gezegd en zijn maagdelijkheid heeft geschonken aan Marino. Maar komt door zijn dood, via Marino, tot een literaire schepping. Dit boek?

Hoe is dan de rolverdeling offer, eter, god? Tot wat wordt Marino verheven? Tot schrijver van een oeuvre dat zijn muze, Bruno niet meer wil lezen? (vgl.p.282)

Geeft de religieuze draai die Petry geeft aan dit nieuwsfeit er een nieuwe zin aan? Of is het een kokette verfraaiing?

Taboes
Er worden nogal wat taboes doorbroken in deze roman. Zelfmoord. Hulp bij zelfmoord. Kannibalisme. Homoseksualiteit. Godslastering. En welke nog meer?
Als we een taboe heel grofweg definiëren als iets zondigs wat wel of niet (meer) strafbaar is. Hoe denk jij over deze taboes?

Voortleven in literatuur
Waarom kiest Bruno ervoor om zijn lichaam te laten doden? Om voort te leven? Om niet dood te gaan? Dat is een oud thema. Je bent niet dood. Je leeft voort in een ander leven. In een boek? Het boek als paradijs? Taal worden? (zie p.284). De ‘verboekte’ Bruno “is scherper omlijnd en doelgerichter”.
Hoe moeten we de allerlaatste zin dan interpreteren?

Thema’s
Er zijn nogal wat thema’s in dit boek die het bespreken waard zijn.
– De waarde van literatuur “om oud en wijs te worden en een beetje verstandig te leven had je echt geen literatuur nodig”.
– De holle academische wereld.
– Waarom speelt het weer zo’n grote rol? Petry trekt telkens als hij iets klimatologisch beschrijft, alle registers open (bv p. 135).
– Porno. Heeft Petry hieraan veel toe te voegen? Verheldert de beschrijving van porno de seksuele relatie tussen Marino en Bruno. Is porno maagdelijke seks omdat het een uiterlijke bezigheid is. Die niet ‘binnendringt’?
– Moeder-zoonrelaties.

Fictie/werkelijkheid
Petry heeft een waar gebeurd verhaal tot uitgangspunt van deze roman gemaakt. Is hij erin geslaagd om dit nieuwsfeit op een hoger plan te tillen. Heeft hij met literaire middelen duidelijk kunnen maken  waar het hem om ging? Waar gaat het Petry om? Wat zegt volgens hem dit nieuwsfeit over de mens, over wereld waarin wij nu leven?

Citatenparade!
– We konden toch niet eeuwig doorgaan met onze individualistische levensstijl zonder eindelijk ook eens echte individuen te worden. (p.114)

– De jeugd is een ziekte, een manische fase van ongefundeerd zelfvertrouwen die je een bedrieglijk goed voorkomen geeft. (p.122)

– Deze volgzame tweevoeter, dat stevige lijf van me …. Het was het enige wat een mens werkelijk bezat, en het enige wat hij werkelijk kon geven. (p.244)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: