David Sedaris – Naked

Flaptekst
A riotous collection of memoirs which explores the absurd hilarity of modern life and creates a wickedly incisive portrait of an all-too-familiar world. It takes Sedaris from his humiliating bout with obsessive behaviour in ‘A Plague of Tics’ to the title story, where he is finally forced to face his naked self in the company of lunatics. At this soulful and moving moment, he brushes cigarette ashes from his pubic hair and wonders what it all means.
Meer…
This remarkable journey into his own life follows a path of self- effacement and a lifelong search for identity leaving himself both under suspicion and over dressed.

(in het Nederlands verschenen als Naakt (2001). Uitgeverij Vassallucci, Amsterdam.)

Wanneer je aan deze autobiografische schetsen van David Sedaris begint, lijkt het er even op dat dit boek uit 1997 net zoveel gespreksstof zal opleveren als een boek als Mama Tandoori van Ernest Van der Kwast, maar dat blijkt uiteindelijk toch niet het geval. Het zijn losse verhalen over Sedaris’ jeugd en vroege volwassenheid. In het laatste verhaal –Naked– lijkt hij iets ouder te zijn. Maar juist Naked is het minst leuke verhaal waarin hij veel jaren zeventig-grappen maakt over een naaktcamping. Ik loop er niet warm voor.

Niet voor leesclubs
Waarom zou dit onderhoudende boek nou niet geschikt zijn voor een avondje met je leesclub? Ik denk dat dat komt doordat de focus van de verhalen te zeer op zijn eigen stemming gericht is en teveel op de grap. En daarnaast laat hij weinig ruimte voor interactie tussen andere personages. Er blijft dan niet veel over waarover je het eens of oneens kan zijn. Iets als een ‘psychologische samenhang’ of andere ‘verdiepende laag’ heb ik niet weten te ontdekken.

Dat neemt niet weg dat Sedaris een sterk stilist is en vooral erg grappig. Dat is zijn kracht. Maar daar red je je leesclubavond niet mee. Hij schrijft weliswaar ijzersterke scènes uit zijn jeugd, maar voor een avondje bomen over een boek moet er meer zijn.

Avondje anders?
Hoewel: als er in je leesclub mensen zitten die zelf schrijven, zou je het eens een keer helemaal anders kunnen aanpakken. Je zou een avond kunnen praten over de vraag: hoe doet hij het? Hoe bouwt hij zijn grappen op? Een technische discussie die verhelderend kan werken. Spreek dan af dat iedereen een sterretje zet bij de grappigste passages. Kijk dan of anderen dezelfde passages hebben aangemerkt en vervolgens ga je na hoe hij ‘t ‘m flikt. Maar zo’n avond is voor clubs met alleen maar lezers niet echt boeiend.

Soms méér
Dat neemt niet weg dat er soms veel méér door de verhalen heen schemert. Over zijn verhouding met zijn drinkende en rokende moeder bijvoorbeeld, zou ik veel meer willen lezen. In het verhaal Ashes zie je dat hij daar ook met veel gevoel over kan schrijven: “With the exception of Lisa (zijn zus – DL), we were not a hugging people. In terms of emotional comfort, it was our belief that no amount of physical contact could match the healing powers of a well-made cocktail.” (p.284) Maar als je het over het thema zonen en moeders wilt hebben, dan zou ik je toch eerder Sprakeloos aanraden, van Tom Lanoye.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: